Sessiz Kahramanlar

Her yıl 10 Nisan’da başlayan Polis Haftası gelir geçer… Takvim yaprakları değişir, birkaç kutlama yapılır, sonra hayat kaldığı yerden devam eder. Ama onların hayatı hiçbir zaman “kaldığı yerden” devam etmez.

Bir polis, evden çıkarken sadece kapıyı kapatmaz. Ardında yarım kalmış bir sarılmayı, içe atılmış bir vedayı bırakır. Belki bir çocuk “Akşam gelirsin değil mi?” diye sorar… O soruya verilen cevap çoğu zaman bir tebessümdür, çünkü kesinliği yoktur.

Gece herkes uyurken, onlar uyanıktır. Bir annenin yüreği sıkışmasın diye, bir sokak sessizliğini korusun diye, bir yabancı evine sağ salim ulaşsın diye… Kendi sevdiklerinden uzak, başkalarının sevdikleri için nöbettedirler.

En acısı da şudur: Onlar çoğu zaman ancak yokluklarında fark edilir. Bir haber düşer ekranlara, bir isim yankılanır… O an anlarız ki bir insan değil, bir hayat, bir aile, bir dünya eksilmiştir.

Belki de bu hafta, büyük sözlere gerek yoktur. Bir an durup düşünmek yeter… Bir üniformanın içinde atan kalbi hissetmek, o kalbin de korktuğunu, özlediğini, yorulduğunu bilmek…

Ve belki de en çok şunu söylemek gerekir içimizden:
“İyi ki varsınız… ve umarım hep sağ salim dönersiniz.