RUHUMUN KIYISINA VURAN DALGALAR

İçimde uçsuz bucaksız bir deniz var,

Dışarıdan bakıldığında sakin görünen, ancak sessiz bir deniz…

Oysa derinlerimde, yıllardır kıyıya vuramamış dalgalarım var.

Fırtınalarım sessiz kopar; kimse duymaz, dalgalarım sadece kalbimin duvarlarına çarpar. 

Çoğu zaman gülümserken içime yağmurlar yağar.

Bazende kirpiklerime güneşi takıp gezerim. avuçlarımda geceyi saklarım.

Çünkü bazı kadınlar acısını bağırarak değil, susarak taşır.

Yorulduğum anlarda kendimi terk edilmiş bir tren istasyona benzetirim. 

Rayları pas tutmuş, saatleri durmuş, gelmeyecek yolculara paslı raylara ve bozuk tren vagonlarina hâlâ umutla bakan bir istasyon…

İnsan, en çok gelmeyeceğini bildiği şeyleri bekler.

Ben de gelmeyen yolcuları, tutulmayan elleri, yarım bırakılmış cümleleri bekledim.

Sonra bir gün içimdeki aynaya baktım.

Yüzümü değil, ruhumu gördüm.

Herkese açılırken kendime kapanmışım meğer.

Başkalarının yarasına merhem olurken, kendi kalbimi sargısız bırakmışım çok kanamış, kan kaybından nasıl ölmedim şaşıyorum.

Sonra anladım;

insan yorgun değildir, sadece kendisine çok uzaktır.

Ve kırgınlık dediğimiz şey, kalbin kapıda unutulmuş hâlidir.

Şimdi içimde yeni bir mevsim başladı.

Pencerelerimi rüzgâra açtım.

Eski perdeleri indirdim, küflenmiş hüzünleri silkeledim.

Ruhumun saksısına yeniden umut ektim, çiçek açar mı bilmiyorum ancak umut denilen şey güzel bir şey.

Bir kuş geldi sonra…

Kanat sesinden özgürlük olduğu belli ancak özgür değilim ki. 

Artık kimseye bir şey ispatım yok. Yalnızca ben, kendime kavuşmuş bir yolcuyum.

Yarım kalan düslerimi unutmayı öğrendim.

Aynı zamanda çatlaklarımdan sızan ışığı sevmeyi de…

Çünkü kadınlar kırıldıktan sonra dağılmaz.

Cam gibi keskinleşir, toprak gibi bereketlenir, gökyüzü gibi genişler.

İçimde büyüttüğüm ışıktan tanınmak istiyorum 

Ve artık biliyorum…

Mutluluk içerde olmalı önce kendimle hesaplaştım sonra anladım ki kalbime değecek en güzel dokunuş benim bana gösterdiğim şefkattir.