EKSİK OLAN HUZUR, FAZLA OLAN GÜRÜLTÜ

Mutsuzluk, bir ülkenin sokaklarında sessizce dolaşan görünmez bir gölge gibidir. Fark edilmez ama her yere siner. İnsan huzurunu kaybettiğinde, önce bakışı değişir; sonra davranışı, ardından da yaşadığı şehir… Bugün geldiğimiz noktada mutsuzluk, bir duygu olmaktan çıkmış; toplumun tamamını kuşatan bir kültür hâline gelmiştir.

Artık ekranlar hayatın merkezinde; çünkü ekran, gerçekleri unutturur, insanı kendi içindeki boşlukla yüzleştirmez. Buna karşılık kitaplar rafta tozlanır; çünkü okumak, düşünmek ve sorgulamak cesaret ister. İnsan bir şeyleri değiştirmek yerine, kendi düşüncesine en yakın kalabalığı bulup ona sığınmayı tercih eder. Taraflar çoğaldıkça, akıl daralır; önyargı genişler. Bilim sessizleşir, cehalet bağırarak konuşur. En yüksek sesin en doğru söz sanılması bundan…

Ama çağımızın asıl hastalığı bunlarla da sınırlı değil. Ego, insanları birbirine yabancılaştıran görünmez bir duvar hâline geldi. Kimse kimseyi duymuyor; herkes haklı, herkes merkezde. Gözler doymuyor; daha fazlası, daha yenisi, daha büyüğü… Empati yoksunluğu ise toplumu bir arada tutan son bağları da zayıflatıyor. Birinin acısı kimsenin içini sızlatmıyor artık. Vicdanlar sessiz, kalpler yorgun… İnsanlığı ayakta tutan değerler geri çekildikçe, mutsuzluk daha cesur, daha görünür hâle geliyor.

Gösteriş, özenti ve tüketim yarışı, içi boş bir mutluluk algısı yarattı. İnsanlar ne olduğuna değil, nasıl göründüğüne önem verir oldu. Herkes her şeyin uzmanı ama kimse kendi içinin gerçekleriyle yüzleşmeye yanaşmıyor. İnsan kendi hayatına yön veremeyince, başkalarının mutsuzluğu ona tuhaf bir teselli gibi geliyor.

Oysa toplumun huzuru, yükselen binalarda, ışıklı caddelerde ya da sosyal medyada paylaşılan sahte mutluluklarda değil; insanın kendi içinde sakladığı sükûnettedir. Birbirine iyi gelen, birbirini anlayan, omuz omuza durmayı başarabilen bir toplum… İşte gerçek mutluluk orada filizlenir.

Bir ülke, insanları kadar huzurlu; insanları kadar vicdanlıdır. Mutsuzluğu yenmenin yolu daha çok bağırmakta değil; daha çok anlamakta, daha çok dinlemekte, daha çok insan kalabilmektedir.