ÇOCUKLUK EMANETTİR

Çocuklarınızın çocukluk anıları olsun; kalpleri huzurla büyüsün.

Evleri güven, sofraları dinginlik, anne-babaları sığınak olsun. Çocuklar akrabaya düşman gözüyle bakmasın; kalpleri buz gibi soğumasın. Çünkü çocukluk, insanın ömür boyu taşıdığı en derin hafızadır.

Çocuklar Allah’ın emanetidir. Bu emaneti taşırken en büyük sorumluluğumuz, onların kalbine huzur ekmek ve hafızasına güzel anılar bırakmaktır. Başarıdan, maddiyattan, yarıştan ve karşılaştırmadan çok daha kıymetli olan şey; hatırlandığında içi ısıtan bir çocukluktur.

Kuzenleri birbiriyle yarıştırmak, çocukların masum dünyasına düşen bir gölge gibidir. Oysa onların birlikte koştukları yaz akşamları; amcalarıyla paylaştıkları kahkahalar; dayılarından, teyzelerinden ve halalarından öğrendikleri küçük dersler; yengelerinden gördükleri şefkat ve eniştelerinden duydukları sıcaklık, ileride hayatlarına tutunacakları güçlü bağlardır.

Unutmayalım ki ölüm var. Bir gün herkes bu dünyayı terk edecek. O yüzden Rabbin huzurunda hesabını veremeyeceğimiz davranışlardan uzak durmak hepimizin boynunun borcudur. Yetişkinlerin kırgınlıkları, çocukların kaderi olmamalıdır.

Anne, baba, teyze, hala, dayı, büyükanne, büyükbaba, amca, yenge, kuzen, enişte… Hepsi çocuk için güven veren bir aile çemberi olsun.

Kendi sorunlarımızı çocuklara yansıtmamalıyız. “Benim çocuğum senin çocuğundan daha başarılı” yarışına onları sokmamalıyız. Çünkü zaman değişir, yıllar geçer; kimin ne olacağını ancak âlemlerin Rabbi bilir.

Bırakalım çocuklar çocukluklarını yaşasın. Korkuyla değil, güvenle büyüsünler. Bir düğün olduğunda birbirlerine koşsunlar, sevinci birlikte çoğaltsınlar. Bir cenaze olduğunda yine birbirlerine koşsunlar, aynı duayı etsinler, aynı acıyı paylaşsınlar.

Kırmayalım küçük kalpleri. Kuzenler birbirine yabancı olmasın, “el” gibi hissetmesin. Aralarına soğukluk değil, kardeşlik girsin. Çünkü bugün kalplerine her şeyi gömüp yarın sokakta karşılaşsa birbirini tanımayacak hâle gelen kuzenler var… Bu acıyı çocuklarımıza yaşatmayalım.

Unutmayalım: bunun vebali çok büyüktür.

Çocuk kalbi emanettir; incitirseniz izi kalır, soğutursanız zor ısınır, yalnız bırakırsanız güveni kırılır. Çocuklar tartışmayı değil sevgiyi hatırlar; gerilimi değil güveni büyütür; uzaklığı değil birlikte oluşu taşır.

Yarın büyüdüklerinde geriye baktıklarında “keşke” değil, “iyi ki” diyebilsinler.

Unutturmayalım kökenlerini ve aile bağlarını; sevgiyle ve saygıyla kalalım.

Çünkü bir çocuğun en büyük mirası, sevgiyle örülmüş bir çocukluktur.