Bir Çınarın Gölgesi

Geçenlerde rüzgârın karşısında dimdik duran genç bir çınarı seyrederken düşündüm…

Rüzgâr bütün gücüyle dallarına yükleniyordu.

Yapraklarını savuruyor, gövdesini eğmeye çalışıyordu.

Ama çınar ne kırılıyor ne de vazgeçiyordu.

Çünkü biliyordu…

Güç, göğe uzanan dallarda değil;

Toprağa sımsıkı sarılan köklerde saklıydı.

İnsan da böyledir aslında.

Bazı insanlar vardır…

Hayat onları defalarca sınar.

Omuzlarına yük yüklenir.

Yorgunluk gelir.

Mücadele gelir.

Bazen kış uzar.

Bazen yollar çetinleşir.

Ama onlar yine de ayakta kalırlar.

Çünkü onların gölgesinde dinlenenler vardır.

İşte baba olmak biraz da budur.

Bir çınar gibi kök salabilmektir.

Kendi yorgunluğunu içine gömüp evlatlarına güç olabilmektir.

Ayazı önce kendi yüzünde hissetmek,

Karı önce kendi omuzlarında taşımak,

Rüzgâra önce kendi gövdesini siper etmektir.

Çocuklar büyür…

Yıllar geçer…

Belki bir gün babalarının kaç fırtına atlattığını anlarlar.

O zaman fark ederler ki onları büyüten sadece bir baba değilmiş.

Bir çınarmış…

Kış gelmiş.

Ayaz gelmiş.

Kar gelmiş.

Fırtınalar peşini bırakmamış.

Ama o yine de toprağa tutunmuş.

Çünkü biliyormuş…

Gölgesinde dinlenenler varmış.

Kendi üşür…

Ama evlatlarını üşütmez.

Kendi yorulur…

Ama evlatlarına yorgunluğunu göstermez.

Kendi sessizce mücadele eder…

Ama evlatlarının yoluna umut sermeye devam eder.

Çünkü bazı babalar evlatlarına sadece bir hayat bırakmaz.

Bir duruş bırakır.

Bir vicdan bırakır.

Bir karakter bırakır.

Ve o karakter yıllar geçse de evlatlarının yolunu aydınlatan bir yıldız gibi parlamaya devam eder.

Bugün gökyüzüne baktığımda o genç çınarı hatırlıyorum.

Rüzgâr hâlâ esiyordu.

Ayaz hâlâ sertti.

Ama o hâlâ ayaktaydı.

Çünkü bazı insanlar ağaç değildir…

Kökleriyle, duruşlarıyla ve yürekleriyle bir ömre gölge olan çınarlardır.

Ve bazı babalar…

Evlatlarının hayatında hiç devrilmeyen bir çınar olarak kalırlar.

Babalar Gününüz kutlu olsun…