AY IŞIĞI KADAR SESSİZ

Kalbin içinde öyle odalar vardır ki, kapısını senden başka kimse bilmez. Bazı acılar yıllardır o odalarda oturur; ne çıkıp giderler ne de kendilerini tamamen gösterirler. Sadece bazen bir iç çekişine, bazen sessiz bir duana karışıp, hâlâ orada olduklarını hatırlatırlar. İnsan konuşurken yorulmaz. En çok içinde susturduğu cümlelerde yorulur. Çünkü bazı sessizlikler, bin kelimeden daha ağırdır.

Sonra hayat gelir… Bir rüzgâr gibi değil, bir taş gibi gelir. Çarpar, kırar, dağıtır. Tam her şey bitti sandığında ise Allah, kırılan yerlerden ince bir ışık sızdırır. İşte o ışığın adı umuttur.

Bir nar tanesi düşün… Kabuğu çatlamadan içindeki güzellik görünmez. İnsan da böyledir. Hiç kırılmamış bir kalbin merhameti eksik kalır. Hiç ağlamamış bir göz, başkasının gözyaşını tam okuyamaz. Hiç secdeye sığınmamış bir ruh da göğün ne kadar yakın olduğunu bilemez.

Artık yaralarıma düşman değilim. Çünkü her yara, Rabbimin kalbime açtığı gizli bir pencere oldu. O pencereden gökyüzünü daha net gördüm.

İnsan bazen bir ömür boyunca insanlara tutunmaya çalışır. Oysa dallar kırılır, yapraklar savrulur, mevsimler değişir. Sonunda anlar ki, kökü göğe uzanan tek ağaç tevekküldür.

Şimdi içimde sessiz bir gece var. Ama korkmuyorum. Çünkü ay, en karanlık gecelerde görünür. Ve biliyorum; Allah, karanlığı ışığın düşmanı olsun diye değil, ışığın kıymeti bilinsin diye yarattı.

Bu yüzden acelem yok. Her şeyin bir vakti olduğuna inanan bir kalp, beklemeyi de ibadet bilir.

Belki bugün kimse seni anlamadı. Belki sesin kendi içine çarpıp geri döndü. Belki gözlerin güldü ama kalbin usulca ağladı.

Ama unutma… Tohum toprağa gömüldüğünde öldüğünü sanır. Oysa Rabbi onu bahara hazırlıyordur. Belki de sen de baharına hazırlanıyorsun; sessizce, kimse fark etmeden, Allah’ın gördüğü bir güzelliğe dönüşerek.

Kalemim acıya değil, acının sabra dönüşen hâline dokunuyor. Çünkü biliyorum; en karanlık gecenin içinde dahi Rabbimin sakladığı bir Ay Işığı muhakkak vardır.