Korku, Gurur, Huzur

Yol, insanı sadece bir yerden bir başka yerden taşımaz; bazen hayatın en sarp yokuşlarından bir anda geçiriverir. Günlük telaşların, sıradan sohbetlerin akıp gittiği o olağan anlar, bir cümlenin tonuyla, bir yüz ifadesinin değişmesiyle birdenbire durur. Hani zamanın lastiği patlar da her şey o saniyede donar kalır ya, işte öyle bir andı. Kayseri’nin girişine doğru yaklaşırken, arabanın içindeki o sıradan yolculuk hali, eşimin “midem ağrıyor” cümlesiyle bir anda koptu gitti. Başlangıçta kimse bunun büyük bir fırtınanın habercisi olduğunu bilmiyordu. Sadece yol yorgunluğu, belki biraz ağır gelen bir yemek ya da geçiştirilecek bir rahatsızlık sanıldı. Fakat zaman ilerledikçe, ağrının dozu arttıkça arabanın içindeki sessizlik ağırlaştı, görünmez bir el omuzlarımıza bindi.
Şehir hastanesinin acil servisine yöneldiğimizde, zihnimizdeki tek soru işareti midenin neresinin bu kadar şiddetli ağrıyabileceğiydi. Klasik bir mide sancısı sandığımız o acı, aslında kalbin sessizce çaldığı tehlike çanıymış meğer. Hastanenin o telaşlı, rölantide atan kalabalığına karışırken, içerideki havanın ne kadar yabancı, ne kadar tedirgin edici olduğunu bilirsiniz. Hastane koridorları, insan ruhunun en çıplak, en savunmasız halinin sergilendiği yerlerdir. Kötü haberin eşiğinde bekleyenlerin endişeli bakışları, sedyelerin tekerlek sesleri, acil lambalarının o soluk ışığı… Normalde insanı en çok yoran şey belirsizliktir; neyle karşılaşacağını bilememek, doktorların yüzündeki küçük bir mimiği bile anlamaya çalışmak ruhu yıpratır.
İşte tam o karmaşanın, o iç sıkıcı ve ürkütücü atmosferin ortasında bizim için her şeyi değiştiren o mucizevi gerçek duruyordu: Kızımız. Tıp fakültesinin beşinci sınıfında okuyan evladımız. O an, bir babanın ya da bir eşin yaşayabileceği en tarifi imkansız ikiliği yaşadım. Bir yanda sevdiğiniz insanın canının yanıyor olması, diğer yanda ise hayatın en kritik eşiğinde size el uzatan kendi kanınız, canınız… Doktor yakını olmanın, hele ki evladınızın o beyaz önlüğe yakışan adımlarla aranızda yürümesinin verdiği güven, acının ve korkunun rengini tamamen değiştirdi.
Yabancı koridorlarda kaybolmadık. Kimseye dert anlatmaya, terimleri anlamaya çalışmaya çalışırken vakit kaybetmedik. Kızımızın o kendinden emin bakışları, mesleki bilgisiyle harmanlanmış sükûneti, acil servisin o kesif panik havasını bir anda dağıttı. “Baba, sakin olun, buradayız” der gibi bakan gözleri, sığınacak en güvenli limandı. Tıp dilinin o soğuk ve anlaşılmaz duvarları, onun rehberliğinde yıkıldı; her adımı bilinçli, her hamlesi yerinde bir sürece dönüştü. O an anladım ki, insanın kendi çocuğunun yetişkin bir hekim adayına dönüşmesini izlemesi, gururun en ötesinde, kelimelerin kifayetsiz kaldığı derin bir sükûnet veriyor insana.
Hastanenin o kargaşa dolu, acı çeken insanlarla dolu, yürek burkan ortamında bulunuyorduk. Normal şartlarda o atmosferin insana yüklediği ağırlık, o hüzün ve keder duvardaki boyayı bile soldurmaya yeterdi. Fakat ben içeride olağanüstü bir huzur hissediyordum. Dışarıdan bakan biri belki bizi acılı bir hasta yakını olarak görürdü ama içimdeki o derin emniyet duygusu her şeyin üstündeydi. Çünkü yanımdaydı. Bilgisiyle, sevgisiyle, varlığıyla oradaydı.
Olayın sonu tatlıya bağlandı; doğru teşhis, zamanında müdahale, başarılı bir anjiyo ve nihayetinde o korkunun coşkuya dönüştüğü “kurtulduk” anı… Şimdi geriye dönüp baktığımda, o gün yaşadığım şeyin sadece bir sağlık sorunu olmadığını çok daha iyi anlıyorum. Hayat bazen size en zayıf anınızda bile en büyük gücünüzü hatırlatır. O hastane koridorlarında, acının ve huzurun bu kadar keskin bir şekilde nasıl birleşebileceğini gördüm. Sevdiğiniz insanın sağlığına kavuşmasının verdiği o büyük ferahlama, bir babanın ve annenin evladıyla duyduğu o sessiz ve inceden inceye sızlayan gururla birleştiğinde, geriye sadece şükran dolu bir kalp kalıyor. Kızımın o gün attığı her bilinçli adım, sadece bir hayatı değil, bizim o hastane koridorundaki ruhumuzu da kurtardı.