Dününü Unutan Bugününü Şaşırır

İnsan, hayatında bazı şeyler değişince kendisinin de bambaşka biri olduğunu düşünebiliyor. Dün kapısını çaldığı insanlar bugün hayatının başka bir köşesinde kalabiliyor. Bir zamanlar aynı sofrada oturduğu, aynı zorlukları paylaştığı insanlarla arasına zaman, mesafe, hatta görünmez duvarlar girebiliyor. Oysa insan nereye giderse gitsin, başladığı yeri tamamen unutabilir mi?

Bir zamanlar bir iş bulabilmek için tanıdık aradığın, bir kapının açılmasını beklediğin, birinin sana inanmasıyla cesaret bulduğun günler olmuştur. Belki cebinde yol paran yokken seni arabasına alan biri, belki ilk adımında sana destek olan bir dost… Bugün şartların değişmiş, imkânların artmış olabilir. Peki, dün yaşadıkların bugünkü hikâyenin neresinde duruyor?

Elbette insan değişir, gelişir, daha iyi bir hayat kurmak ister. Ancak bazen ilerlediğini düşünürken geçmişiyle arasına gereğinden fazla mesafe koyar. Eski dostlarla görüşmeler azalır, bir zamanlar değer verilen sohbetler unutulur. Dün bir telefon beklerken bugün arayanlara zaman ayırmak zorlaşır.

Oysa başarı yalnızca makamla, parayla ya da sahip olunan imkânlarla ölçülmez. Bazen yıllar sonra eski bir dostun telefonunu açmak, bir zamanlar paylaşılan güzel günleri hatırlamak da büyük bir kazanımdır.

Geçmiş, utanılacak ya da saklanacak bir yük değildir. Her insanın hikâyesinde zor günler, eksikler ve kendisine yol gösteren insanlar vardır. Bizi bugünkü hâlimize getiren biraz da o günlerden öğrendiklerimizdir.

Kimse geçmişte yaşadığı hayatın içinde kalmak zorunda değil. Fakat insanın yükselmesi, bir zamanlar yanında yürüyenleri küçültmesini gerektirmiyor. Yeni kapılar açılırken eski kapıların ardında kalan güzel hatıraları da koruyabilmek gerekiyor.

Belki de zaman zaman kendimize şu soruyu sormalıyız: Bugün geldiğim yer beni daha iyi bir insan yaptı mı, yoksa yalnızca hayatımı mı değiştirdi?

Ağaç dallarıyla yükselir ama kökleriyle ayakta kalır. İnsan da nereye ulaşırsa ulaşsın, nereden geldiğini hatırlayabildiği sürece kendisi olarak kalır.

Dününü unutan bugününü şaşırır. Çünkü insanın gerçek yükselişi, çıktığı yerin yüksekliğiyle değil, o yolda kaybetmediği değerlerle ölçülür.