Kampüsün Siyah Kanatlı Sakinleri

Her akşamüstü gökyüzünde bir hareket başlıyor.

Önce birkaç tanesi…

Sonra onlarca…

Derken yüzlercesi siyah bir dalga gibi üniversitenin üzerinden akıp geçiyor.

İnsan ilk bakışta ürküyor belki.

Ama biraz durup izleyince anlıyor:

Bu bir karmaşa değil…

Bu bir toplanma.

Kargalar dönüyor.

Günün yorgunluğunu, buldukları ekmek kırıntılarını, çöplerden çıkan sürprizleri, rüzgârın yönünü, tehlikeleri, güvenli yerleri birbirlerine anlatmaya dönüyorlar.

Bizim mesai çıkışı çay muhabbeti gibi… Onlarınki ağaç tepesi toplantısı.

Çoğu insan kargaları sevmez.

Siyahlar diye, sesleri güzel değil diye, kalabalıklar diye…

Oysa biraz dikkatle bakınca kargalar doğanın en zeki, en örgütlü, en aileci canlılarından.

Birbirlerini korurlar.

Yavrularına nöbet tutarlar.

Tehlikeyi haber verirler.

Yalnız takılmazlar — birlikte yaşarlar.

Belki de bu yüzden içime sıcak geliyorlar.

Kampüs yolunda yürürken bazen başımı kaldırıp onları izliyorum.

Gökyüzünde süzülen siyah kanatlar…

Düzensiz gibi görünen ama aslında kusursuz bir uyum taşıyan bir hareket…

O an içimden şu geçiyor:

“Biz insanlar bu kadar konuşup bu kadar dağılırken, şu kuşlar sessizce dayanışmayı başarıyor.”

Belki kargalar güzel ötmez.

Belki zarif görünmezler.

Ama hayatta kalmayı, birlikte kalmayı, hafızayı ve sadakati iyi bilirler.

Ve bazen insan, kendine benzeyen canlıları daha kolay sever.

O yüzden akşamüstleri kampüsün üstünde dönen o siyah kalabalığa bakıp gülümsüyorum.

Gürültü değil duyduğum…

Hayatın başka bir dildeki hâli.