Kalbe Değen Şeyler

Can yakan şeyler kalbe değmiş olanlardır.

Yoldan geçen birinin bakışı acıtmaz.

Ama sevdiğinin bakışı değiştiyse… işte orası yanar.

Her cümle incitmez insanı.

Ama bir zamanlar “iyi ki varsın” diyenin,

bir gün “abartıyorsun” demesi…

kalbin içinde yankı yapar.

Her davranış sarsmaz.

Ama elini tutan el gevşediyse,

sesinin tonu soğuduysa,

gözlerinin içindeki ışık başkasına döndüyse…

insan orada kırılır.

Bir bakış…

Bir cümle…

Bir davranış…

Ve en çok da değer verdiklerinden gelen aldatış.

Aldatılmak sadece bedenle olmaz.

Güven aldatılır.

Emek aldatılır.

İnanış aldatılır.

“Biz” aldatılır.

Gözümün içine baka baka

beni aptal yerine koyan en sevdiklerimdi.

Ben susarken, onlar plan yaptı.

Ben inanırken, onlar gizledi.

Ben temiz bakarken, onlar hesap yaptı.

Sonra en utanmaz insanları tanıdım.

Tuzakları kuran kendileri olduğu halde masum rolüne bürünenleri gördüm.

Dedikoduyu yapan kendileri olduğu halde iki sözle kendini aklayanları gördüm.

Kendi kurdukları oyunun içinde beni suçlu ilan edenleri gördüm.

Ve ben…

Hayatım boyunca kalbimde izler taşıdım.

Sırtımda bıçak yaraları…

Yüreğimde kırgınlıklar.

Ama yaralarımda inkâr yok.

Kabul var.

İç dünyama dalıp düşündüğümde sızlayan yerler hâlâ var.

Ama o sızı bana şunu hatırlatıyor:

Ben derin sevdim.

Derin güvendim.

Derin yaşadım.

Bu sebepten kalbimi kapattım.

İnsanlara güvenim sarsıldı.

Hiç kimse bildiğim gibi kalmadı.

Hiç kimse gördüğüm gibi çıkmadı.

Ama bir şey daha öğrendim:

Gerçek bağırmaz.

Vicdan savunma yapmaz.

Temiz olan geceleri rahat uyur.

Ve en güzeli…

Başımı yastığa koyunca hemen uyuyabilmek.

Çünkü içimde hesap yok.

Yüreğimde gizli plan yok.

Vicdanımda ağırlık yok.

Kalbe değen şeyler insanı ya küçültür

ya da büyütür.

Ben küçülmedim.

Aynur’un Kaleminden