BELKİLERİN AŞKI

“Belki…” ne tuhaf bir kelime.

Ne tam umut, ne tam vazgeçiş. Ne kapıyı kapatır ne de açar. İnsanı eşiğe bırakır; ne içeri davet eder ne de dışarı iter.

Cazın en zarif melodilerinden biri olan Perhaps, Perhaps, Perhaps, tam da bu eşikte duran kalbin şarkısıdır. Seven sorar:

“Beni seviyor musun?”

Cevap ise hep aynı ince perdeyle gelir:

Belki… belki… belki…

Oysa aşk belkileri sevmez.

Belki, sevginin en kibar kaçışıdır. Karşısındakini incitmeden ertelemenin, net olmadan oyalamanın, bağlanmadan elde tutmanın yoludur. Ama bekleyen için her “belki”, kalpte küçük bir çatlak bırakır.

Dışarıdan bakıldığında şarkı hafif, zarif, romantik görünür. Bir fincan kahve, yağmurlu bir akşam, arka planda usul usul çalan bir caz… Fakat melodinin altına indiğinde insan başka bir şey duyar: bekleyişin yorgunluğunu.

Seven kişi bekler.

Sevildiğini duymak ister.

Bir adım, bir söz, bir kesinlik…

Ama karşısında yalnızca sis vardır.

Belkilerle yaşanan aşklar, insanı en çok kendinden şüphe ettirir. “Yeterince sevilmiyor muyum?” diye düşündürür. Oysa sorun çoğu zaman sevilmemek değil, net olunmamasıdır.

Belki diyenler bilmez:

Bazen belki, umut değil; yalnızlıktır.

Bazen belki, merhamet değil; kaçıştır.

Ve bazen belki, aşkın en nazik vedasıdır.

Yine de bu şarkıyı dinlerken insan kızamaz belkilere. Çünkü melodi öyle zariftir ki, kalpteki sızıyı bile güzelleştirir. Acıyı estetik bir hale getirir. Belki de hayatın kendisi gibi…

Bazen net, bazen bulanık.

Bazen sıcak, bazen uzak.

Bazen evet, bazen belki.

Ama şunu unutmamak gerekir:

Gerçek seven, belkiyle yetinmez.

Gerçek aşk, kendini saklamaz; söyler.

Ve bir gün insan anlar ki:

Sevgi, belkilerde değil — cesur bir “evet”tedir.