BAZEN BİR SES YETER

İnsanın kalbine dokunan şey bazen bir kelime değildir.

Bir cümle de değildir.

Yalnızca bir sestir…

Uzak vadilerde esen serin bir rüzgâr sesi, insanın yüreğini ferahlatır.

Dağların arasında süzülen berrak bir su gibi akar.

Sessizdir ama içinden geçtiği bütün çakıl taşlarını temizleyerek sürükler.

İnsan o sesi duyduğunda içindeki karmaşa yavaş yavaş çözülür.

Kalbinin üstüne çöken tozları yağmur taneleri gibi temizler.

Çünkü bazı sesler yalnızca kelime taşımaz…  ruh taşır.

Onlar gürültü değildir.

Fırtına hiç değildir.

Onlar daha çok gecenin ortasında gökyüzünde parlayan bir yıldız gibidir.

Sessiz… ama yol gösteren.

İnsan o sesi duyduğunda kendi içindeki denizin de durulduğunu hisseder.

Dalgalar nazlı nazlı kıyıya vurur, huzuru getirir.

Ve insan o an anlar ki; bazen kalbe ulaşan şey bir cümle değil, bir bakış değil…

Bir insanın sesinde saklı olan o görünmez huzurdur.

Çünkü bazı sesler kulaktan girmez.

Kalbin içinde yankılanır.

Ve bazı sesler vardır ki… konuşmaz.

İnsanın içindeki bütün fırtınayı susturur.