Allah’ın Rızası ve Rahmet Yağmuru

Bu sabah gözlerimi açtığımda içimde tek bir niyet vardı:

Allah’ın rızasına ve Allah’a yakın bir gün olsun.

Ne insanların beğenisi…

Ne alkışlar…

Ne dünyalık hesaplar…

Sadece O’nun razı olduğu bir kul olabilmek.

Sonra kalbimden şu cümle döküldü:

“Beni de sev Ya Rabbi… Ben Seni seviyorum.”

Hatalarım var.

Eksikliklerim var.

İnsani yanlışlarım olabilir.

Kırıldığım yerler oldu.

Belki kırdığım anlar da…

Ama benim hep yanımda ol Allah’ım.

İhtiyacım olan tek büyük kuvvet Sensin.

Her şey geçicidir.

İnsanlar geçer.

Günler geçer.

Acılar geçer.

Sevinçler bile geçer.

Ancak Senin büyüklüğün geçmez.

Senin rahmetinin sonu yoktur.

Bugün nefsimi susturmak istiyorum.

Kalbimi zikrinle yumuşatmak istiyorum.

“Hasbiyallahu la ilahe illa Hu…”

Yetensin bana Ya Rabbi.

Ben Sen’den razıyım.

Sen de benden razı ol.

Peki…

Rahmet kelimesi nedir, bilir misiniz?

Rahmet; sadece affetmek değildir.

Rahmet; kul hata yaptığında kapıyı kapatmamak demektir.

Rahmet; düşene “kalk” demektir.

Rahmet; karanlıkta kalan kalbe ışık yakmaktır.

Rahmet; annenin şefkati gibidir…

Ama ondan da sonsuzdur.

Rahmet; yağmur gibidir.

Toprak kirli de olsa, taşlı da olsa, yağmur vazgeçmez.

Yağar… arındırır… hayat verir.

Ben kusurluyum.

Ama Sana muhtacım Ya Rabbi.

Ben zayıfım.

Ama Sana yaslanınca güçlüyüm.

Allah’a yakınlık bazen büyük cümlelerde değil,

küçük ama samimi adımlardadır.

Bir “Estağfirullah” ile arınmakta,

Bir “Elhamdülillah” ile şükretmekte,

Bir “Allahu Ekber” ile büyüklüğü hatırlamakta…

Ve ben bugün,

Rahmet yağmurunun altında,

sessizce Sana sığınmak istiyorum.

Çünkü kulun en büyük huzuru,

Rahmetine sığındığı andır.