KALBE DEĞEN KELİME EN DOĞRU KELİMEDİR

Yazmak; bazen birinin kalbinde bir pencere açar.

Ben o pencereyi açık tutmak için yazıyorum.

Çünkü içeri giren ışık yalnızca okuyanı değil, yazanı da iyileştirir.

Bazı kelimeler bir dua, bir nefes, bazen de sessiz bir sarılış olur.

Kimseyi üzmeden, kırmadan yazabilmek ve bunu yaparken kalplere değen o ışığın karanlıkları delerek,kutup yıldızı gibi yol göstererek geçmesi, kalbe şifa olması benim için tarifsiz bir kıymet taşıyor.

Yazımı okuyanların “kalbim ferahladı” demesi, satırların birilerine iyi geldiğini söylemesi benim için öylesine değerli ki…

Bazen bu duygu, bir cerrahın kalp ameliyatıyla bir hastayı hayata döndürmesi kadar anlamlı geliyor bana.

İşte tam da bu yüzden yazmayı seviyorum.

Çocukluğumdan beri kırtasiye dükkânlarında kaybolurum.

Kitaplardan yayılan o kokuyu içime çekmek…

Benim için yağmurla toprağın buluşması kadar canlı ve diri bir histir.

Kitap ve kalem kokusunu içime çekerken zaman durur benim için.

Bir kütüphanede sessizce oturup saatlerce yazabilmek kadar güzel bir duygu yok.

O sessizlikte insan kendi kalbinin sesini duyar; kelimeler kalpten süzülüp ruha damlar, sonra da dağdan akan su gibi ince ince akmaya başlar.

Bu akış, nefes darlığı çeken bir KOAH hastasının nihayet rahatça nefes alması kadar ferahlatıcı gelir bana.

Binlerce şükür…

Nefes almak kadar güzeli yok; bunu yaşayan bilir.

İşte yazmak da benim için böyle bir rahatlama, böyle bir şükür hâlidir.

Öğrenmek ve okumak benim için hayat boyu sürecek bir macera, bitmeyen bir serüven…

Açılan bir kapı…

Ve o kapıdan sessizce, saygıyla içeri girmek…

Nefes almak gibi bir şey benim için.

Çocukken büyüklerimiz —annelerimiz, babalarımız, dedelerimiz ve ninelerimiz—

bize sık sık “Allah nerede?” diye sorarlardı.

Biz de merakla yüzlerine bakar, aynı soruyu tekrarlardık:

“Nerede?”

Onlar ise ellerini kalplerine götürerek usulca şöyle derlerdi:

“Kalbimizde.”

O tek kelimeyle Allah’ı bize sevdirdikleri için minnet duyuyorum.

Bu yüzden ben de bugün bunu, içinde Allah’ı özleyenlere yazmak istiyorum.

Çünkü biliyorum ki Allah hepimizi ayrı ayrı seviyor; hiçbirimiz yalnız değiliz, hiçbirimiz kimsesiz değiliz.

Yerlere göklere, âlemlere sığmayan Yüce Mevlâmız, kalbimize sığar demek ki kalp sandığımızdan çok daha büyük, çok daha derin bir âlem.

Belki ben de yalnızca bir kanalım…

Bu gece yarısı uykumdan uyanıp bu satırları yazarken, kimin kalbine değeceğini bilmiyorum.

Ama belki bir kalp daralmıştı, belki bir yürek sıkışmıştı…

Eğer bu satırlar ona bir nefes olursa, ben de huzur bulacağım.

Bu dünyada her geçen gün artan zulüm, hırs ve gürültü karşısında modern zamanların karanlığına küçük de olsa bir ışık tutabilmek minicik bir ateş böceği olmak istiyorum Allah sevgisinin ateşinde kaybolmak istiyorum…

O ışığı taşıyan yüreklerden biri olabilmek benim için çok kıymetli.

Seviyorum yanıma gelen o ilham perisini…

Bazen bir gece yarısı uykulu uykulu uyanıp satırlarda kaybolmayı, bazen günün ortasında kalem elimdeyken ansızın gelen bir fikri, bazen de bir insanı dinlerken kulağıma düşen tek bir kelimenin içimde kapılar açmasını.

Bunların hepsi içimi ısıtıyor, yüreğimi aydınlatıyor.

Öylesine bir aydınlık ki…

İstiyorum ki kalbi sıkışmış, daralmış insanlar da bu ışıktan faydalansın; beni okurken biraz olsun nefes alsın, şifa bulsun.

Çünkü biliyorum ki kalp bir okyanustan daha geniştir; uçsuz bucaksız bozkırlardan daha büyüktür.

Her kalp ayrı bir okyanus, ayrı bir âlem.

Bu yüzden yazmak benim için yalnızca kelime dizmek değil; kalbe değmek, nefes almak, iyileşmek ve iyileştirmek.

Yazarlık benim için; yazarken kalplere değmek, kelimelerden haz almak ve kalemimle hiç susmamaktır.

Çünkü bilirim ki:

Kalbe değen en güzel kelime, en doğru olan kelimedir.