İplerin Arasında Sakinleşmek

Son zamanlarda hepimiz biraz yorgunuz. Zihnimiz kalabalık, gündem ağır, hız hiç düşmüyor. Gün bitiyor ama başımızın içindeki uğultu susmuyor. Böyle zamanlarda insan farkında olmadan bir kaçış arıyor; pahalı tatillerden, uzun yolculuklardan değil… Daha sade, daha sessiz bir şeylerden. İşte makrome tam da burada devreye giriyor.

Bir ip alıp düğüm atmaya başladığınızda, önce “Ben bunu becerebilir miyim?” diye düşünüyorsunuz. Sonra elleriniz alışıyor, düğümler kendiliğinden akıyor. O anda fark ediyorsunuz ki, telefon bir kenarda kalmış, haberler susmuş, kafanızın içi ilk kez bu kadar sakin. Makrome örmek, insanı farkında olmadan bugüne çağırıyor. Ne dün var, ne yarın… Sadece ip, düğüm ve sizin ritminiz.

Bu işin belki de en güzel tarafı, ortaya çıkan ürün değil; süreç. Düğüm attıkça sabrınız artıyor, acele etmeyi bırakıyorsunuz. Her şey hemen olsun alışkanlığı yerini “adım adım” ilerlemeye bırakıyor. Psikolojide bunun çok kıymetli bir karşılığı var: kontrol duygusu. Hayatın pek çok alanında kontrol elimizden kayıp giderken, makromede ip sizin elinizde. Ne kadar sıkı, ne kadar gevşek olacağına siz karar veriyorsunuz.

Bir de işin duygusal tarafı var. Kendi ellerinizle bir şey üretmek, insana “Ben buradayım, varım” dedirtiyor. Özellikle yalnız hissedenler, kaygı yaşayanlar ya da kendini yetersiz görenler için bu çok güçlü bir his. Üstelik makrome, paylaşmayı da beraberinde getiriyor. Yapılan bir duvar süsü hediye oluyor, bir masa altlığı sohbet konusu… İpler insanları da birbirine bağlıyor.

Belki de bu yüzden makrome yeniden hayatımıza giriyor. Çünkü bazen insanın ruhunu toparlaması için büyük değişimlere değil, sadece bir sandalyeye oturup sessizce düğüm atmaya ihtiyacı oluyor. Ve her düğümle birlikte, içimizdeki karmaşa biraz daha çözülüyor.