![Kayseri Gün Medya](https://www.kayserigun.com/wp-content/uploads/2025/05/reklamalani.png")
“Bir lokma ekmeği bölüşürken…
Acıyı, mutluluğu paylaşırken…
Komşularımızın yanından selamsız sabahsız geçmezken…”
Modern dünyanın asıl yoksulluğu
kıymet bilen insanların azlığı, zamanımızın en büyük kaybı…
Hatırlıyorum, komşuda cenaze olsa en az 3 gün radyo televizyon açılmazdı…
Komşular bir hafta 10 gün cenaze evine yemek taşır, paylaşır, acısına ortak olurdu…
Acı da mutluluk da paylaşılırdı…
Çünkü bilirdi ki paylaşılınca acılar azalır,
mutluluklar perçinleşirdi…
Kokusu komşuya gitmiştir diye gönderilen bir tas yemeği paylaşan nesilken;
Şimdi yediğini içtiğini görgüsüzce paylaşan acayip yaratıklar türettik içimizden…
Eski filmler aile olmayı, aile kalmayı öğretirken; şimdi ki diziler parça parça olmayı,
aldatmayı olabildiğince normalleştirmeye çalışıyor…
Kandırmayı, dolandırmayı, her türlü illegal yolları alenen ifşa ediyorlar…
Bunu seyredenin de, hiç aklında yokken; her türlü kanuna aykırı, dinen günah, insanlık dışı, ne varsa,
– Olabilirlere…
– Aslında o kadar da akla mantığa aykırı değil, demelere…
Dönüştürülüyor…
Bile isteye…
Kimliğini kaybeden, yozlaşan, bütün değerleri elinden alınan toplumlara itiliyor…
Yine 100 yıllar öncesinden planlanan, işletilen projeler kirli eller tarafından empoze edilmeye devam ediyor…
En kötü için bile, bir müddet sonra,
– Haklılık payı var, demeler…
Sonrasında bu devirde kal kalabilirsen, temiz ve saf…
Sahi, vicdanı temiz, hür nesiller vardı nerelere gittiler?
Eskiler, “Ne her gördüğümüzü ister, ne de her istediğimiz olurdu… Varlığa şükreden, yokluğa sabreden nesiller vardı bizim zamanımızda…” diye başlarlar anlatmaya…
Biz de yere düşen ekmeği hızlıca alıp üç kere öptükten sonra alnına koyan o nesildendik…
İyilik olsun diye karıncaya yuvasına kadar götüren çocuklar da yoklar…
Onlarda mı gittiler?
Sahi nereye kayboldu o çocuklar?
Büyüyünce büyü bozuldu mu?
Yoksa bozulan insan mı?
Bir gazeteci yaşlı bir çifte soruyor:
– 65 yıl nasıl bir yastığa baş koydunuz?
Yaşlı kadın şöyle cevap veriyor:
– Bizler yırtık elbiselerin yamandığı, söküklerin dikildiği, kırıkların tamir edildiği bir zamanda doğduk kullanılıp atıldığı ve yerine yenisinin alındığı bir zamanda değil.
Eşyanın çok çabuk zamanını
tüketmesinin yanında,
insanın ve insani değerlerin ondan daha hızlı tüketilmesine şahit olan
o çok merhametli çocuklar
şimdi ki büyükler…
Sahi…
Eskiden mi güzeldi, eskiler mi?
