YILBAŞI DEĞİL, YÖN MESELESİ

Bir toplum, başka medeniyetlerle temas kurabilir; etkilenebilir, öğrenebilir. Ancak temas ile teslimiyet arasındaki çizgi kaybolduğunda mesele kültürel zenginlik olmaktan çıkar, kimlik aşınmasına dönüşür. Bugün yaşadığımız sorun tam da budur: Kendi değerlerimizi yaşatmak yerine, başkasının hayat tarzını ödünç almaya çalışıyoruz.

Bizim medeniyetimiz; gösterişten çok anlamı, eğlenceden çok hikmeti, tüketimden çok paylaşmayı esas alır. Takvimler değişirken ruhun savrulmasına değil, muhasebesine çağırır. Buna rağmen her yıl, kendi inanç ve kültür dünyamızla ilgisi olmayan alışkanlıkları “masum eğlence” adı altında normalleştiriyoruz. Oysa mesele bir gece meselesi değildir; mesele yön meselesidir.

Bir toplum, kendine ait olmayan sembolleri sorgulamadan benimsedikçe, kendi değerlerine de mesafe koymaya başlar. Bugün batı medeniyetine benzeme adına yapılan birçok davranış, farkında olmadan bizi kendi köklerimizden koparıyor. Kutlamalar, ritüeller, semboller; ait olmadığı bir kültürde tekrarlandığında anlam üretmez, sadece taklit olur.

İnancımız bize ölçüyü öğretir. Ne yaşadığımız kadar, nasıl yaşadığımızın da hesabı vardır. Bizim kültürümüzde zamanın geçişi; ışıklarla değil, niyetle anlam kazanır. Yeni bir yıla girerken asıl soru şudur: Bir takvim yaprağı mı değişiyor, yoksa biz biraz daha mı uzaklaşıyoruz kendimizden?

Değerlerini koruyan toplumlar, başkalarına benzeme ihtiyacı hissetmez. Çünkü kim olduğunu bilenin taklide ihtiyacı yoktur. Asıl olan; başkasının hayatına özenmek değil, kendi medeniyetimizin vakarını yeniden hatırlamaktır.