Unutmanın Şifası

İnsan hafızası, her şeyi biriktiren devasa bir tavan arası gibi; bazen o kadar çok eski hatıra, kırgınlık ve “keşke” ile doluyor ki, içinde nefes alacak yer kalmıyor. Her şeyi hatırlamanın bir zeka belirtisi veya bir gereklilik olduğu söylenir ama asıl yetenek, neleri unutmamız gerektiğini seçebilmektir. Zihin, tıpkı mevsimi geçen yaprakları döken bir ağaç gibi, vadesi dolmuş duyguları bırakmayı bilmelidir. Unutmak, bir kaçış ya da bir zayıflık değil, ruhun kendi kendini iyileştirme mekanizması, bir nevi şifadır. Geçmişin tozlu ve ağır yüklerini her gün bugüne taşımak, yarının omuzlarına binmekten başka bir işe yaramaz. Oysa bazı yaraların kabuk bağlaması için üzerinin örtülmesine, bazı isimlerin silinmesine, bazı yaşanmışlıkların ise sadece birer silik gölgeye dönüşmesine izin vermek gerekir. Ancak o zaman zihnimizde yeni hayallere, taze başlangıçlara ve bugünün neşesine yer açabiliriz. Bilinçli bir unutuş, insanı geçmişin prangalarından çözen en sessiz devrimdir.
Sahiplik duygusunun bizi nasıl bir zindana hapsettiğini de bu bağlamda düşünmek lazım. Hayatımız boyunca bir şeyleri biriktirmeye, “benim” demeye ve o mülkiyetin koruyuculuğunu yapmaya öyle odaklanıyoruz ki, aslında her şeyin bize sadece bir süreliğine emanet edildiğini unutuyoruz. Giydiğimiz kıyafetten oturduğumuz eve, sahip olduğumuz unvandan hatta en çok sevdiğimiz insanlara kadar her şey, elimizde sadece kısa bir ziyaretçi olarak duruyor. Hiçbir şeye gerçekten sahip değiliz; biz sadece bu dünyadan gelip geçerken belirli güzelliklere eşlik ediyoruz. “Bu benim” hırsı yerini “bu bir emanet” bilincine bıraktığında, kaybetme korkusu da yerini bir huzura bırakır. Bir şeye sıkı sıkıya sarılmak yerine avucunu açık tutabilmek, insanın en büyük özgürlüğüdür. Çünkü biliriz ki, emaneti vaktinde ve zarafetle teslim etmek, ona sahip olmaya çalışmaktan çok daha asil bir duruştur. Sonunda yanımızda götürebileceğimiz tek şey, o emanetlere ne kadar nezaketle yaklaştığımızın hatırasıdır.