SÖZ BÜYÜDÜR

Bazı insanlar sözün sadece bir ses olduğunu sanır.

Oysa söz; bir nefes, bir dua, bir tohumdur.

Ağızdan çıktığı an toprağa düşer; ya umut verir ya da yaralar açar.

Bir insana söylenen tek bir cümle, bütün bir ömrü değiştirebilir.

“Yapamazsın” denilen bir çocuk susar,

“Sen değerlisin” denilen bir kalp iyileşir.

İşte bu yüzden söz küçücük görünse de taşıdığı yük kocamandır.

Söz bazen bir annenin mutfaktan seslenişidir:

“Yemek hazır…”

O ses sadece karnı değil, yüreği de doyurur.

Bazen bir dostun “Yanındayım” deyişi, insanı hayata bağlar.

Ama söz yanlış yerden çıkarsa en derin yaraları da açar.

Bir küçümseme, bir iftira, bir vefasızlık…

İnsan en çok sözlerden kanar, çünkü kalbe değen her şey iz bırakır.

Ben sözün büyüklüğünü de küçüklüğünü de hayatın içinde öğrendim.

Kırıldım, sustum, ama kelimelerim susmadı.

Yazdıkça iyileştim.

Çünkü bazen susmak, yazmaktan daha gürültülüdür.

Ve yazmak, en güzel konuşma biçimidir.

Çünkü söz büyüdür.

Ve doğru kullanıldığında insanı karanlıktan çıkarır,

ışığa taşır.

İnşallah sözlerimiz incitmek için değil, iyileştirmek için söylensin.