Sokağın Kandili Sönmeden

Modern dünyanın sunduğu o kusursuz ve bir o kadar da soğuk seçenekler, zamanla içimizdeki o en insani duyguyu, yani aidiyet hissini giderek zayıflatıyor. Devasa marketlerin parlak ışıkları ve bitmek bilmeyen rafları arasında anonim birer figür olarak dolaşırken, aslında bizi biz yapan o samimi dokunuşu ne kadar özlediğimizi fark ediyoruz. Her şeyin barkodlarla, bant sesleriyle ve otomatik mesajlarla halledildiği bu düzende, insanın insana değdiği, iki kelamın belini kırdığı o eski duraklar artık bir lüks değil, ruhsal bir ihtiyaç haline geldi. İşte bu yüzden sokağımızın bakkalı, sadece alışveriş yapılan bir yer değil; mahallenin nefes aldığı, anahtarın emanet edildiği, dertlerin paylaşıldığı bir güven kalesi olarak karşımızda duruyor.
Şimdilerde hayatın her alanında geçmişin o sakin ve derin ritmine karşı duyulan büyük bir uyanış var. Teknolojinin zirvesindeyken bile plakların cızırtısına, analog makinelerin sabır isteyen bekleyişine ya da el yazısının o eşsiz kusuruna dönmemiz boşuna değil. İnsanlık, her şeyin bu kadar kolay ulaşılabilir ve hızlıca tüketilebilir olmasından yorulmuş durumda. Bu genel özlem, bizi yeniden o küçük ama yüreği büyük dükkanlara yönlendiriyor. Büyük market zincirlerine kendimizi teslim etmek, sadece ekonomik bir tercih değil, aynı zamanda o mahalle sıcaklığından ve toplumsal hafızadan vazgeçmek anlamına geliyor. Oysa eskinin o güvene dayalı hukukunu bugün de yaşatmak, bakkal amcanın selamıyla güne başlamak, bizi o robotlaşmış tüketim döngüsünden çekip çıkaracak en güçlü bağdır. Bu uyanışı sadece bir nostalji olarak görmemeli, modern hayatın bizi yutan çarklarına karşı kendi değerlerimizi güncel tutarak direnmeliyiz.
Çünkü günün sonunda elimizde kalan, aldığımız paketlerin parıltısı değil, kapıdan çıkarken arkamızdan edilen içten bir “iyi günler” temennisidir. O daracık bakkal dükkanları, aslında çocukluğumuzun geçtiği o tozlu sokakların son bekçileridir; biz onlardan vazgeçtikçe, aslında kendi çocukluğumuzdan, annemizin elinden tutup yürüdüğümüz o güvenli yollardan da bir parça koparıp atıyoruz. Raflardaki o tanıdık bisküvi kutusunun kokusunda sadece şeker değil, bir devrin bozulmamış saflığı saklıdır. Şimdi, o küçük dükkanın loş ışığına ve bakkalın yorgun ama şefkatli gülümsemesine sahip çıkma vaktidir. Zira o ışık sönerse, sadece bir dükkan kapanmayacak; mahallemizin ruhu, o eski güzel günlerin son sıcaklığı da karanlığa gömülecek. Belki de kaybettiğimiz kendimizi bulmanın yolu, çok uzağa gitmeden, sokağımızın başındaki o mütevazı kapıyı yeniden aralamaktan geçiyordur.