İftar Sofralarının Bereketi

Ramazan ayı, sadece aç kalınan saatlerin değil; kalbin, dilin ve niyetin de arındığı bir zaman dilimi. Gün boyu tutulan orucun ardından kurulan iftar sofraları ise bu ayın en sıcak, en birleştirici anlarına sahne olur. O sofralar çoğu zaman zengin menülerle değil, paylaşılan lokmalarla bereketlenir.

İftar sofrasının bereketi, ilk yudum suda saklıdır aslında. Gün boyu susayan bedenin aldığı o ilk yudum, insana hem şükrü hem de sabrı hatırlatır. Bir hurma, bir parça ekmek bile o anda en kıymetli nimet haline gelir. Çünkü açlık, nimetin değerini öğretir; yokluk, sahip olunanın farkına vardırır.

Ramazan’da sofralar büyür ama sadece tabaklar çoğaldığı için değil. Sandalyeler eklenir, misafirler çağrılır, komşular davet edilir. Bir tabak yemek ikiye bölünür, bir tas çorba pay edilir. İşte bereket tam da burada doğar: Bölüştükçe artan şeyin adı berekettir.

Modern hayatın hızlı temposunda çoğu aile aynı masada bile zor buluşurken, iftar vakti adeta görünmez bir çağrı yapar. Telefonlar susar, ekranlar kapanır, herkes aynı saate kilitlenir. Aynı anda edilen dua, aynı anda uzanan eller, aynı anda başlayan yemek… Bu eş zamanlılık bile başlı başına bir birlik duygusu üretir.

İftar sofraları gösterişten uzak olduğunda daha anlamlıdır. Uzun menüler, çeşit çeşit tatlılar değil; samimi bir ortam, içten bir sohbet ve halden anlayan bakışlar doyurur insanı. Çünkü karın doyar, ama asıl gönül doyması paylaşmayla olur.

Belki de bu yüzden Ramazan bitince en çok o sofraların hissi özlenir. Aynı masanın etrafında toplanmanın huzuru, ezanla birlikte gelen o derin sükûnet ve ilk lokmadaki şükür…

Bereket bazen bir tencere yemeğin yetmesidir herkese. Bazen de bir sofranın herkese yer açabilmesidir. Ramazan bize her yıl bunu yeniden hatırlatır: Sofrayı büyüten yemek değil, paylaşımdır.