GÜVEN OLMADAN HUZUR OLMAZ

Devlet, yalnızca kurumlarıyla değil, adalet dağıtma biçimiyle ayakta durur. Bir ülkede insanlar sabah evden çıkarken “bana bir şey olursa hakkım korunur” duygusunu yitiriyorsa, orada asıl sorun güven kaybıdır. Son dönemde yaşanan olaylar, bu güvenin ciddi biçimde aşındığını gösteriyor. Vatandaş, hukukun herkese eşit işleyeceğine dair inancını kaybettikçe, toplumsal huzur da sessizce çözülüyor.

Güven kaybı bir günde oluşmaz; ama ihmal, gecikme ve belirsizlikle hızla derinleşir. Suç karşısında net ve caydırıcı bir duruş sergilenmediğinde, adalet duygusu zedelenir. İnsanlar, “başına gelirse gelmiş sayılır” düşüncesine itilir. Bu hâl, yalnızca bireyleri değil, devlete olan bağlılığı da zayıflatır. Çünkü devlet, vatandaşın gözünde en zor anında sığınacağı son kapıdır.

Bu nedenle yapılması gereken şey, söylemlerle değil, somut adımlarla güveni yeniden tesis etmektir. Hukukun hızlı, şeffaf ve tereddütsüz işlemesi; suçun kimden geldiğine bakılmaksızın karşılığını bulması gerekir. Devletin gücü, sertliğinden değil, adaletinden beslenir. Vatandaş, hakkının korunacağını gördükçe devlete yeniden yaslanır.

Unutulmamalıdır ki güven yeniden inşa edilebilir. Bunun yolu da adaleti geciktirmemekten, vicdanları rahatlatacak kararları açık biçimde uygulamaktan geçer. Devlet ile millet arasındaki bağ, korkuyla değil; adaletle güçlenir. Bugün ihtiyaç duyulan şey tam da budur: Kaybolan güvenin, kararlı ve adil bir iradeyle yeniden tahsis edilmesi.