Ekranlardan Çocuklarımızı Korumak

Sabah uyanır uyanmaz telefona uzanan yetişkinler olarak, çocuklara “ekran bağımlılığı” konusunda nutuk atmamız ne kadar ikna edici? Dijital çağın tam ortasında yaşıyoruz ve kabul edelim: Ekranlar artık hayatın bir parçası. Mesele onları tamamen ortadan kaldırmak değil, çocuklarımız için sağlıklı bir denge kurabilmek.

Bir tablet, doğru kullanıldığında öğretici; sınırsız ve kontrolsüz bırakıldığında ise yalnızlaştırıcı olabilir. Bu nedenle ekran meselesi, sadece çocukların değil, ailenin tamamının sınavıdır.

Öncelikle ebeveynler kendi ekran kullanımını gözden geçirmeli. Akşam yemeğinde telefonla ilgilenen bir anne-babanın, çocuğundan tableti bırakmasını beklemesi gerçekçi değil. Çocuklar söyleneni değil, görüleni taklit eder.

Ekran süreleri yaşa uygun şekilde sınırlandırılmalı ve bu sınırlar net, tutarlı olmalı. “Bugünlük biraz daha oynayabilirsin” cümlesi kısa vadede huzur sağlar ama uzun vadede sınırları belirsizleştirir. Kurallar sevgiyle, ama kararlılıkla uygulanmalı.

En önemlisi ise ekrana alternatif sunabilmek. Sokakta oynanan bir oyun, birlikte yapılan bir kek, okunan bir kitap ya da sadece sohbet… Çocuklar boşluğu severek doldurur; yeter ki onlara gerçek ve canlı seçenekler sunulsun.

Ekranlar düşman değil. Onları düşmanlaştırmak, çocukları da savunmaya iter. Asıl ihtiyacımız olan şey; bilinçli kullanım, açık iletişim ve sevgiyle çizilmiş sınırlar. Çünkü çocuklarımızı ekranlardan değil, kontrolsüzlükten ve ilgisizlikten korumak zorundayız.

Geleceğin yetişkinlerini yetiştirirken, onlara sadece teknolojiyi değil; dengeyi, sabrı ve gerçek hayatın değerini de öğretmeliyiz. Bu da ekranı kapat demekle değil, yanına oturmakla başlar.