Ego

Ego öyle tuhaf bir misafirdir ki…

Önce insanın omzuna konar.

Sonra kulağına fısıldar:

“Sen herkesten farklısın.”

İnsan bu fısıltıyı dinledikçe aynalar gerçeği değil, hoşuna gideni göstermeye başlar.

Bir süre sonra alkışlar hakikatin önüne geçer.

İtiraz edenler düşman,

Susanlar hayran,

Eğilenler ise saygılı sanılır.

Oysa hakikat, alkışla değişmez.

Sadece egonun sesi yükselir.

Ego büyüdükçe insan küçülür.

Çünkü kibir, boyu uzatmaz;

Sadece bakışını yukarı kaldırır.

Yukarıdan bakan ise aşağıdaki insanları değil, kendi yalnızlığını görür.

Zaman…

En sessiz hakemdir.

Kimsenin tarafını tutmaz.

Ne makama bakar,

Ne unvana…

Sadece geriye bırakılan izlere bakar.

Çünkü makamın gölgesi geçicidir.

Karakterin gölgesi ise insan gittikten sonra bile yaşamaya devam eder.

Ben büyük görünmenin peşinde değilim.

Ben, büyük insan olmanın peşindeyim.

Çünkü öğrendiğim en önemli şey şu:

Hakikat, egonun en sevmediği misafirdir.

Ama er ya da geç, herkesin kapısını çalar.

Düne Dair Aklımda Kalanlar

Aynur’un düşünce dünyasından kalemine yansıyanlar.