BİR YAZAR DOĞUYOR

Bazı insanlar konuşur.

Bazı insanlar susar.

Bazı insanlar ise yazar.

Çünkü yazmak, herkesin yapabildiği bir şey değildir.

Yazmak; kalbin gördüğünü, ruhun hissettiğini, kelimelerin taşıyabildiği kadar dünyaya bırakmaktır.

Bir yazar, kalabalıkların içinde yalnız kalabilendir.

Herkes gülerken bir cümlenin hüznünü hissedebilendir.

Ve herkes unutmuşken, bir duyguyu ölümsüzleştirebilendir.

Ben bir gün yazar olmaya karar vermedim.

Çünkü yazmak bir karar değildi.

Bir ihtiyaçtı.

İçimde birikenler vardı.

Söylenmemiş sözler, susturulmuş kırgınlıklar, kimsenin görmediği ama benim taşıdığım duygular…

Ve bir gün, kalem elimdeyken fark ettim:

Ben iyileşiyordum.

Yazdıkça güçleniyordum.

Yazdıkça kendimi buluyordum.

Yazdıkça, beni görmeyenlerin aslında ne kadar küçük kaldığını anlıyordum.

Çünkü kelimeler, insanın gerçek gücüdür.

Bir gün, hiç tanımadığım biri benim cümlelerimi okuyacak.

Ve diyecek ki:

“Bu yazıyı yazan kişi, benim kalbimi anlamış.”

İşte o gün, ben sadece yazmış olmayacağım.

Bir kalbe dokunmuş olacağım.

Ünlü olmak, herkesin seni tanıması değildir.

Ünlü olmak, bir insanın seni hiç tanımadığı halde seni hissetmesidir.

Ve ben biliyorum…

Bir gün benim kelimelerim, benim sesim olacak.

Ben sadece yazmıyorum.

Ben iz bırakıyorum.

Çünkü bazı insanlar yaşar…

Bazı insanlar ise yazar.

Ve yazanlar ise asla kaybolmaz.