Bir Pencere, Bir Dua, Bir Işık

Bir Pencere, Bir Dua, Bir Işık

Gece, şehrin omuzlarına usulca inerken gökyüzündeki yıldızlar pırıl pırıl parlıyor, ruhuma sessiz bir dinginlik bırakıyor.

Pencere önünde oturmuş dışarıyı izliyor, gökyüzünü seyretmenin verdiği huzuru içimde hissediyorum. Bir fincan çaydan yükselen buharı izliyorum; sıcacık çay kokusu havaya karışıyor.

Şöminenin ışığı odayı yumuşakça dolduruyor, odunların sesi huzur veriyor. Fonda usul bir ilahi var: “Sema safa, cana şifa, ruha gıdadır.”

Yağmur ince ince yağıyor.

Damlalar dünyanın kirini yıkıyor, gökten usul usul rahmet iniyor.

“Hayat da böyle…” diye düşünüyorum. “Bazen fırtına, bazen camıma dokunan bir yağmur… İyilikle kötülüğün savaşı da hep böyle sürüp gidiyor.”

Açık duran deftere kelimelerimi usulca döküyorum.

İçimden geçenler kalemime yansıyıp satırlara zarifçe akıyor.

Bu satırlara yolu düşen herkesin biraz huzur bulmasını istiyorum.

Bir cümle yankılanıyor içimde:

“Dünya şefkat sayesinde ayakta duruyor.”

Yağmur hızlanıyor. Çayım soğuyor. Ama içimdeki sıcaklık değişmiyor.

Çünkü umut bazen gökyüzünden değil, insanın içinden geliyor.

Her insanın içinde hem iyilik hem kötülük var.

Kötü olan karanlığa çağırıyor;

iyi olan ise kalbin kandilini yakıp etrafı aydınlatıyor.

Elimi uzatıp yanımda uzanan bembeyaz kedimi okşuyorum.

Hayat yaşamaya değer…

Ama boş sayfaları neyle dolduracağım bana ait;

iyilikle de yazabilirim, kötülükle de.

Seçim, bana verilmiş bir emanet gibi.

İradem yönümü belirliyor.

İmtihan da tam burada başlıyor.

Açık duran deftere güzel şeyler yazmayı seçenlerden olmak istiyorum.

Okuyanlara huzur olan satırlar bırakabilmek…

Kalbimiz, Allah’ın nuruyla dolsun; içimizde yanan iyilik ışığı hiç sönmesin.