BAHAR YÜREKLİ İNSANLAR

Söz, rüzgâr gibidir; eser, geçer, unutulur.

Ama davranış öyle değildir.

Bir insanın kalbi, söylediklerinden çok yaptıklarında saklıdır.

Bazı insanlar vardır; verdikleri sözü kolayca unutur.

Değer verir gibi görünür ama o değerin sorumluluğunu taşımaz.

Güzel cümlelerin ardına saklanan eksik bir samimiyet, en çok çiçek kalpli insanları yaralar.

Ama bazı insanlar da vardır…

Verdikleri bir sözü aylar sonra bile hatırlayan.

Unutmayan.

Eksiltmeyen.

İşte onlar, bahar yürekli insanlardır.

Onlar kanat taktıklarını bilmez.

Çünkü iyiliklerini göstermek için değil, yaşamak için taşırlar.

Tıpkı bir buket bahar çiçeği gibi…

Çiçeği görmesen bile kokusunu hissedersin.

Gerçek iyilik de böyledir.

Saklanmaz.

Sessizce kendini belli eder.

Çiçek kalpli kadınlar ve erkekler, bu iyiliği hemen tanır.

Çünkü onların kalbi de aynı dilden konuşur.

Onlar gösterişe değil, gerçeğe bakar.

Zamanla insan şunu öğrenir:

Herkes aynı kalbe sahip değildir.

Ve herkes aynı değeri taşıyamaz.

Bazıları dokunduğu kalbi güzelleştirir.

Bazıları ise dokunduğu kalpte asla silinmeyecek hatıralar ve değersizlik hissi bırakır.

O iz, zamanla acı olmaktan çıkar ama bir gerçeği asla unutturmaz:

Herkes kalbe emanet edilecek kadar temiz değildir.

Ama iyilik, her zaman kendi yolunu bulur.

Bazı insanlar bahar gibidir.

Onlar geldiklerinde içindeki kış çözülür.

Kalbin yeniden nefes almayı hatırlar.

Onlar gürültü yapmaz.

Ama varlıklarıyla huzur bırakırlar.

Ve bazı insanlar…

İşte bu yüzden kanat takıp uçarlar.

Çünkü iyilik, insanın ruhuna görünmeyen kanatlar verir.

Vicdan, insanı ağırlaştırmaz; hafifletir.

Temiz kalpli olanlar, bu dünyanın yükünü taşımaz;

Onlar iyiliklerinin hafifliğiyle yükselir.

Ve ben, yaşadığım baharlar boyunca — yani ömrüm boyunca — şu önemli gerçeği öğrendim:

Bir insanı anlamak için söylediklerine değil, yaptıklarına bakarım.

Çünkü gerçek olan anlatılmaz; hissettirilir.

Bahar yürekli insanlara selam olsun.