Ana SayfaKategorisizBİR GÜLÜN SUSKUN ÇIĞLIĞI… 

BİR GÜLÜN SUSKUN ÇIĞLIĞI… 

Bir gül düşün… Erciyes’in ayazını görmüş, bozkırın kuru toprağında kök salmış, nice kışlar geçirmiş ama yine de bahar gelince açmayı unutmamış bir gül… Yapraklarında eski günlerin hatırası, kokusunda biraz özlem, dikenlerinde ise kimselere anlatamadığı kırgınlıklar var. Her gülün bir hikâyesi vardır aslında. Kimi bir sevdanın hatırasıdır, kimi yarım kalmış bir hayalin. Kimi birinin gönlünde açar, kimi de kimsenin fark etmediği bir köşede kendi hâlinde büyür.

 

Bir de dikenleri vardır gülün… Hiç düşündün mü, neden o güzelim yaprakların arasında dikenler vardır? Kim bilir kaç kez incinmiştir o gül. Kaç kez güzel bir baharı beklerken zamansız rüzgârlara yakalanmış, kaç kez umutla açtığı yaprakları hayatın sert koşullarında yıpranmıştır. Belki de bir zamanlar her esen rüzgârı bahardan, her yağan yağmuru bereketten biliyordu. Ama zamanla öğrendi ki her mevsim bahar getirmiyor, her yağmur toprağa bereket olmuyor. Bazen insanın en güzel umutları bile hiç beklemediği bir zamanda sınanıyor.

 

İşte insan da böyle öğreniyor bazı şeyleri. Önceleri herkese inanıyor, her söze güveniyor, her güzel davranışın arkasında güzel bir niyet arıyor. Sonra bir gün hiç ummadığı yerden kırılıyor. Bir başka gün en güvendiği insanın sözü yüreğine dokunuyor. Derken farkına bile varmadan kendi etrafına görünmez duvarlar örmeye başlıyor. Gülün dikenleri neyse insanın suskunluğu da biraz öyle… Bazen bir kırgınlığın izi, bazen söylenememiş bir söz, bazen de bir daha aynı acıyı yaşamamak için alınmış sessiz bir karar.

 

Dışarıdan bakınca herkes gülün rengini görür, kokusunu duyar. Ama o gülün hangi ayazlardan geçtiğini, hangi rüzgârlarda savrulduğunu kimse bilmez. İnsan da öyledir. Birinin yüzüne bakarsın, gülümsüyordur. Neşeli sanırsın. Oysa belki de gece boyunca uyuyamamış, içinde biriktirdiği nice derdi sabaha kadar kendi kendine anlatmıştır. Sabah olunca da hiçbir şey olmamış gibi hayatına devam etmiştir. Çünkü bazı insanlar acılarını anlatmaktan çok, içlerinde taşımaya alışmıştır.

 

Hele bir de gönlü ince olanlar vardır. Küçücük bir sözden incinirler ama kimseyi incitmemek için susarlar. Kendilerine yapılanı kolay kolay unutamazlar, yine de başkasının kalbini kırmaya elleri varmaz. Böyle insanların suskunluğunu yanlış anlamamak gerekir. Her susan insanın söyleyecek sözü bitmiş değildir. Bazen söylenecek o kadar çok şey vardır ki insan nereden başlayacağını bilemez. Bazen de anlatsa anlaşılmayacağını düşündüğü için susar. Tıpkı gül gibi… Dikenleri görünür ama o dikenlerin ardındaki hikâyeyi kimse merak etmez.

 

Erciyes’in karına bakınca insanın aklına gelir bazen. Dağın başı bembeyazdır, sessizdir, uzaktan ne kadar da sakin görünür. Ama o sessizliğin içinde nice fırtınalar kopar, nice ayazlar yaşanır. İnsan yüreği de böyle değil midir? Dışarıdan bakana her şey yolunda görünür. Oysa içinde ne özlemler vardır, ne yarım kalmış sözler, ne de kimselere açılmamış yaralar… Bir insanı tanımak, yalnızca güldüğü zamanları bilmek değildir. Neye kırıldığını, neden sustuğunu, hangi sözün yüreğinde iz bıraktığını da anlamaya çalışmaktır.

 

Gül olmak kolay değil anlayacağın… Hem dikenlerinle kendini koruyacaksın hem de kokundan vazgeçmeyeceksin. Kışın ayazına dayanacak, bahar gelince yeniden açacaksın. Üzerine basılan toprağa rağmen köklerini bırakmayacaksın. Bazen düşünüyorum da insanın en çok yorulduğu şey, yaşadığı acılar değil, o acıları kimseye belli etmeden yaşamaya çalışması galiba. İçinde fırtınalar koparken sakin görünmek, gözlerin doluyken gülümsemek, kırıldığın hâlde kimseyi kırmamaya çalışmak kolay mı? Değil elbette.

 

Ama yine de insanın içinde bir yerlerde küçücük bir umut kalıyor. Kurumuş toprağın yağmuru beklemesi gibi, o da güzel bir söz, içten bir davranış, samimi bir gönül bekliyor. Bazen bir insanın yeniden hayata güvenmesi için büyük şeyler gerekmiyor. Anlaşıldığını hissetmesi, sözünün dinlenmesi, kırgınlığının küçümsenmemesi yetiyor. Bir gülün de ihtiyacı bundan farklı mı? Onu olduğu gibi sevmek, dikenlerine kızmadan anlamaya çalışmak, kendi toprağında büyümesine izin vermek…

 

Çünkü sevmek her zaman sahip olmak değildir. Bazen uzaktan da sevebilmektir. Bir çiçeğin kendi dalında güzel olduğunu bilip onun güzelliğine saygı duyabilmektir. Ne yazık ki insan bazen bunu geç öğreniyor. Sevdiğini sandığı şeyleri kendine benzetmeye, değiştirmeye çalışıyor. Oysa her çiçeğin açtığı mevsim başka, her insanın yaşadığı hayat başka. Kimsenin yarası bir başkasının yarasına benzemez. Kimsenin sabrı, özlemi, kırgınlığı aynı değildir.

 

Bu yüzden bir insanın dikenlerine bakıp hemen hüküm vermemeli. Belki çok güvenmiştir zamanında. Belki çok sevmiş, çok beklemiş, çok da hayal kırıklığı yaşamıştır. Belki de bugün mesafeli durmasının sebebi, geçmişte herkese gereğinden fazla yakın olmasıdır. İnsan yaşadıkça değişiyor. Eskiden uzun uzun anlattığı şeylere bir gün susup geçiyor. Herkese açtığı gönül kapısını zamanla biraz aralık bırakıyor. Kimin gerçekten kalmak istediğini, kimin yalnızca uğrayıp geçtiğini daha iyi anlıyor.

 

Bu değişim bazen dışarıdan soğukluk gibi görünüyor. Oysa insan her zaman sevgisini kaybettiği için değişmiyor. Bazen sevgisini koruyabilmek için kendini korumayı öğreniyor. Gülün dikenleri de bana biraz bunu hatırlatıyor. Ne kadar güzel kokarsa koksun, ne kadar güzel açarsa açsın, kendini koruyacak bir yanı var. Ama dikkat et, dikenleri var diye açmaktan vazgeçmiyor. İşte insanın da bunu başarabilmesi ne güzel olurdu. Kırgınlıklarıyla yaşamayı öğrenirken merhametini kaybetmemesi, kendini korurken başkalarının kalbine duvar örmemesi, yaşadığı hayal kırıklıklarına rağmen içindeki iyiliği yaşatabilmesi… Çünkü insanı güzelleştiren yalnızca gördüğü güzel günler değildir. Bazen bütün zorluklara rağmen güzel kalabilmesidir.

 

Bir gül düşün yine… Erciyes’in eteklerinde, bozkırın ortasında, belki kimsenin uğramadığı bir bahçede açmış olsun. Ne alkış beklesin ne de kendisini fark edecek birini… Yalnızca kendi mevsimini yaşasın. Sabahın ilk ışığında yapraklarını açsın, akşamın serinliğinde sessizce dinlensin. Kökleriyle toprağına tutunsun, kokusuyla yaşadığı yere güzellik katsın. Belki de insanın öğrenmesi gereken en önemli şey budur. Herkes tarafından anlaşılmayı beklemeden yaşayabilmek. Her kırgınlığın hesabını sormadan yoluna devam edebilmek. Geçmişin izlerini taşırken geleceğin güzelliklerine de gönlünde yer açabilmek.

 

Çünkü hayat yalnızca geçmişte yaşadıklarımızdan ibaret değil. Henüz doğmamış sabahlar, açmamış çiçekler, söylenmemiş güzel sözler de var. Bir gün gelir, insanın içindeki uzun kış da biter. Yıllardır susan gönlünde yeniden bir bahar başlar. Unuttuğunu sandığı sevinçler usulca geri döner. Bir zamanlar içini acıtan hatıralar, artık yalnızca geride kalmış bir mevsimin izleri olur. O zaman anlar insan… Her kışın ardından aynı bahar gelmez belki ama her bahar insana yeniden başlayabilme ihtimalini hatırlatır. Ve bazı güller vardır ki en güzel kokularını en çetin kışlardan sonra verir.

 

İşte bu yüzden kimsenin sessizliğini güçsüzlük, mesafesini kibir, dikenlerini de sevgisizlik sanmamak gerekir. Belki o insan, hayatın bütün ayazlarına rağmen gönlündeki son baharı korumaya çalışıyordur. Belki söyleyemediği nice sözü, içine akıttığı nice gözyaşı vardır. Belki de yalnızca anlaşılmak istiyordur. Bir gülün suskun çığlığı da budur aslında… “Ben de incindim, ben de yoruldum, benim de içimden nice kışlar geçti. Ama yine de açmaktan, güzel kokmaktan, hayata tutunmaktan vazgeçmedim.”

 

Ne güzel olurdu, insan da gül gibi kalabilse… Kırıldığı yerden kin değil, olgunluk büyütse. Yaşadığı acılardan merhametini eksiltmeden çıkabilse. Dikenleriyle kendini korurken gönlündeki çiçekleri soldurmasa. Çünkü bu dünyada asıl güzellik, hiç incinmemiş olmak değildir. Bunca kırgınlığa rağmen kalbinde hâlâ iyiliğe, sevgiye ve umuda yer bırakabilmektir.

 

Ve unutma… Erciyes’in karı bir gün erir, bozkırın kurumuş toprağı bir gün yağmurla buluşur. Yeter ki insan, kendi gönlünün baharından vazgeçmesin. Çünkü bazı güller sessiz açar… Ama onların anlatamadığı hikâyeyi, bazen bir tek kokuları anlatır.

İLGİLİ BAŞLIKLAR
- Reklam -
Kayseri Gün Medya

Son Eklenenler