Ana SayfaKategorisizEn Çok Sevdiklerimizden Çalarız

En Çok Sevdiklerimizden Çalarız

İnsanın kötü huyları, çoğu zaman en çok sevdiği insanların kalbinde iz bırakır. Çünkü yabancılara gösterdiğimiz özeni, bazen aynı evin içinde, aynı sofrayı paylaştığımız insanlardan esirgeriz. Dışarıda sabırlı, anlayışlı ve güler yüzlü olabiliriz; ama kapıdan içeri girdiğimizde en küçük şeye öfkelenir, bir sözle kırar, bir bakışla incitiriz.

Kimi öfkesini kontrol edemez, kimi her konuda haklı çıkmak ister. Kimi susarak cezalandırır, kimi sürekli eleştirerek karşısındakini eksik hissettirir. Kimi de özür dilemeyi kendine yediremez. Oysa insanın huyu yalnızca kendi karakterini değil, çevresindeki insanların huzurunu da şekillendirir.

En acısı da şudur: Kötü huylarımızın bedelini çoğu zaman bizi en çok sevenler öder. Bir çocuğun içine attığı kırgınlıkta, eşinin zamanla azalan konuşkanlığında, anne babanın söylemekten vazgeçtiği sözlerde bunun izleri vardır. İnsan bazen sevdiklerini kaybetmez; ama onların içindeki yerini yavaş yavaş kaybeder.

Her kırgınlık büyük bir kavgayla başlamaz. Bazen tekrar tekrar söylenen küçümseyici bir söz, bazen dinlenmeyen bir cümle, bazen de hiç gelmeyen bir özür, araya görünmez duvarlar örer. Ve o duvarlar yükseldikçe aynı evde yaşayan insanlar birbirine yabancılaşır.

Unutmamak gerekir ki sevgi, her şeye katlanmak zorunda olmak değildir. Bir insanı sevmek, ona istediğimiz gibi davranma hakkı vermez. Tam tersine, en çok sevdiğimiz insanlara karşı daha dikkatli, daha anlayışlı ve daha merhametli olmayı gerektirir.

Belki de hepimizin zaman zaman kendine sorması gereken bir soru var: Benim hangi huyum, sevdiğim bir insanın içini acıtıyor?

Çünkü insanın gerçek olgunluğu, dışarıya nasıl göründüğüyle değil, en yakınındakilere nasıl hissettirdiğiyle ölçülür.

Bazen sevdiklerimizi kaybetmemek için hayatımızdan birilerini çıkarmamız değil, kendimizden bazı huyları çıkarmamız gerekir.

İLGİLİ BAŞLIKLAR
- Reklam -
Kayseri Gün Medya

Son Eklenenler