Bir Çocuğun Sorduğu Zor Soru

Bazen bir çocuğun ağzından çıkan tek bir cümle, yetişkinlerin yıllardır kurduğu bütün cümlelerden daha ağırdır. Çünkü çocuklar henüz bazı gerçeklere alışmamıştır. Haksızlığı normal kabul etmez, yalanı hayatın bir parçası saymaz, bir insanın neden başka bir insana kötülük yaptığını anlamakta zorlanır.

Bir gün bir çocuk, annesine şu soruyu sorar: “Madem dünyada herkese yetecek kadar güzellik var, neden bazı çocukların hiçbir şeyi yok?”

İşte o an, verilecek cevap kolay değildir. Çünkü mesele yalnızca bir oyuncak, bir ayakkabı ya da bir tabak yemek değildir. Aynı sokakta bir çocuğun istediği her şeye ulaşabildiği, başka bir çocuğun ise okul çantasını bile yenileyemediği bir dünyadan söz ediyoruz.

Çocuklar henüz büyüklere özgü bahaneleri öğrenmemiştir. Birinin üzülmesine üzülür, ağlayan bir arkadaşının yanına gider, elindeki şekeri ikiye bölüp paylaşır. Onlar için paylaşmak bir hesap işi değildir. Bir çocuğun kalbi, bazen yetişkinlerin unuttuğu kadar basit ve temiz çalışır.

Biz büyüdükçe bazı şeyleri açıklamayı öğreniyoruz ama düzeltmeyi unutuyoruz. Yoksulluğa alışıyor, haksızlığın yanından geçiyor, başkasının acısını birkaç saniyelik bir habere sığdırıyoruz. Sonra da çocuklarımıza güzel bir dünya bırakmaktan söz ediyoruz.

Oysa çocukların soruları çoğu zaman cevapsız değildir; bizim yüzleşmek istemediğimiz gerçekleri hatırlatır.

Belki de çocuklara hayatı anlatmadan önce, onların gözünden dünyaya yeniden bakmayı öğrenmeliyiz. Çünkü bir çocuğun sorduğu zor soruya verecek dürüst bir cevabımız yoksa, dönüp kendimize bakmamız gereken bir yer vardır.

Bazen bir çocuğun sorusu büyüklere verilmiş en ağır derstir.