Tartıyla Aramızdaki Soğuk Savaş

Her sabah aynı ritüel… Önce tartının üzerine çıkılır, sonra nefes tutulur. Ekranda beliren rakama birkaç saniye sessizce bakılır. Bir gram eksilmişse gün güzel başlayacak, biraz artmışsa bütün moral bozulacaktır. Sanki insanın o günkü mutluluğuna, başarısına, hatta kendine duyduğu güvene tartı karar verecektir.

Sonra başlar hesaplar. Bir dilim ekmek fazla mıydı? Akşam yemeğinde neden ikinci kez tabağa uzanıldı? Dün yürüyüş neden yarım kaldı? Bir lokma tatlı bazen saatlerce süren bir vicdan muhasebesine dönüşür. Oysa insan yalnızca yediklerinden ibaret değildir.

Zayıflamak isteyenlerin çoğu aslında sadece bedenleriyle uğraşmaz; sabırlarıyla, alışkanlıklarıyla, kendilerine verdikleri sözlerle de mücadele eder. Pazartesi başlayan diyetler, çekmecede unutulan spor kıyafetleri, buzdolabının kapağına asılan listeler… Her yeni başlangıçta biraz umut, her yarım kalışta biraz hayal kırıklığı vardır.

İşin en ilginç tarafı ise herkesin aynı soruyu sormasıdır: Kaç kilo verdin? Kimse kaç gündür kendinden ödün verdiğini, kaç kez vazgeçmek üzereyken yeniden başladığını sormaz.

Belki de en büyük yanılgımız, değişimi yalnızca tartının gösterdiği rakamda aramaktır. Daha rahat yürüyebilmek, merdivenleri nefes nefese kalmadan çıkabilmek, aynaya baktığında kendini daha iyi hissetmek de birer başarıdır.

Çünkü tartı sadece ağırlığı ölçer; insanın gösterdiği çabayı, sabrını ve kendisiyle verdiği mücadeleyi ölçemez.

Ve bazen insanın kaybetmesi gereken tek şey kilo değil, kendine karşı taşıdığı o ağır yargılardır.