Gece, Kahve ve Sokak Lambası

Bazı geceler herkes uyuduktan sonra mutfağa geçmeyi seviyorum. Evin içi sessiz oluyor. Saatin tik takları bile daha belirgin geliyor insana. Kendime sıcak bir kahve hazırlayıp pencerenin yanına oturuyorum. İşte en çok o anlarda dinleniyormuş gibi hissediyorum.

Mutfaktaki hafif ışıkla dışarıdaki karanlık birbirine karışıyor. Tam karşımdaki sokak lambası ise her gece aynı yerinde duruyor. Sessiz, sakin ve hiç kıpırdamadan…

Bazen kahvemi yudumlarken uzun uzun onu izliyorum. Aslında bir sokak lambası ne kadar sıradan görünüyor değil mi? Ama gece olunca sanki bütün sokağın hikâyesini taşıyan tek şey oymuş gibi geliyor bana.

Gündüzleri kimse fark etmiyor onu. İnsanlar telaşla yürüyüp geçiyor. Arabalar, sesler, konuşmalar… Ama gece olunca her şey değişiyor. Sokak sessizleşiyor. İşte tam o anda lambanın ışığı daha anlamlı oluyor.

Geceyi izlemeyi seviyorum. Çünkü geceler bana insanların gerçek hâlini gösteriyor gibi geliyor. Gündüz herkes güçlü görünmeye çalışıyor. Ama gece olunca yorgunluklar, düşünceler ve yalnızlıklar daha belirgin oluyor.

Bazı insanlar lambanın altından hızlı adımlarla geçiyor. Sanki yetişmeleri gereken bir yer varmış gibi… Bazıları ise yavaş yürüyor. Başları hafif öne eğik oluyor. O an düşünüyorum; acaba ne düşünüyorlar? İçlerinden neler geçiyor?

Bir gece hafif yağmur yağmıştı. Sokak tamamen ıslanmıştı. Sokak lambasının ışığı yere vuruyor, asfaltta sarı bir yansıma oluşturuyordu. Kahvemin sıcaklığı ellerimi ısıtırken dışarıdaki o sessizlik bana çok farklı hissettirmişti. Sanki dünya bir anlığına durmuş gibiydi.

İnsan bazen sadece sessizliğe ihtiyaç duyuyor. Konuşmadan oturmaya, düşünmeden sadece izlemeye… Ben de bazı geceler bunu yapıyorum. Telefonumu bırakıyorum, müziği kapatıyorum ve sadece pencerenin önünde oturuyorum.

O sokak lambasını izledikçe şunu fark ettim: Hayat aslında küçük anların içinde saklı. Bir kahvenin sıcaklığında, gece sessizliğinde ya da pencereye vuran sarı bir ışıkta…

Belki de insanlar bu yüzden yoruluyor. Çünkü herkes büyük mutlulukların peşinden koşarken küçük güzellikleri unutuyor.

Şimdi her gece mutfağa geçtiğimde aynı şeyi yapıyorum. Kahvemi alıp pencerenin önüne oturuyorum. Sokak lambası yine aynı yerde yanıyor oluyor. Hiç konuşmadan, hiç hareket etmeden sadece orada duruyor.

Ama nedense bana huzur veriyor.

Belki de bazı ışıklar sadece sokakları değil, insanın içini de aydınlatıyordur.