ÇARESİZSENİZ, ÇARE SİZSİNİZ

Bir varmış, bir yokmuş…

İçinde fırtınalar kopan ama dışarıdan sakin görünen bir kadın varmış.

Herkese yetişir, herkesi sarar, herkesi anlarmış…

Ama bir gün fark etmiş ki; kendine hiç uğramamış.

İşte insanın en büyük yorgunluğu burada başlar.

Başkalarına verdiği kadar kendine veremediğinde…

Hayat, bazen insanı dar bir koridora sıkıştırır.

Nefes alacak yer kalmaz.

Kapılar kapanır, sesler susar, ve insan kendi iç sesiyle baş başa kalır.

O an… ya dağılırsın, ya da yeniden doğarsın.

Ben o koridordan geçtim.

Susarak büyüyen gecelerden geçtim…

Gözyaşlarımı kimseye göstermeden kuruttuğum sabahlardan geçtim…

İyiliğimin karşılığını incinerek aldığım zamanlardan…

Merhamet ettim.

Hem de çok.

Ama gördüm ki; bazı insanlar merhameti anlamaz… onu fırsat bilir.

Verdikçe alan, aldıkça büyüyen, ama hiçbir zaman doymayan insanlar vardır.

Ve işte o gün, bir kadının omurgası konuşur.

Sessizce…

Ama net.

“Buraya kadar.”

Çünkü insan, herkese iyi olmaya çalışırken kendine kötü olamaz.

Ben bir gün durdum.

Koşmayı bıraktım.

Yetişmeyi bıraktım.

Anlatmayı bile bıraktım.

Sadece kendime döndüm.

Ne büyük bir sessizlikti…

Ama ilk kez huzurluydu.

O sessizlikte şunu duydum:

“Sen varsın.”

Ne kimsenin onayına ihtiyaç vardı, ne de birinin gelip beni kurtarmasına.

Çünkü en büyük gerçek şuydu:

Kimse gelip seni kurtarmaz.

Ve bu, korkulacak bir şey değil… uyanılacak bir gerçektir.

İnsan en güçlü hâline, en yalnız hissettiği anda ulaşır.

Çünkü o an, kendi elini tutmayı öğrenir.

Ben yıkılmadım…

Sadece olgunlaştım.

Yaralarım kalem oldu, suskunluklarım cümle…

Ve artık biliyorum ki; çaresizlik sandığımız şey, aslında içimize bırakılmış bir pusuladır.

Yönü dışarıyı değil, içimizi gösterir.

Eğer bugün yolunu kaybettiğini düşünüyorsan… eğer herkes gitmiş gibi hissediyorsan… eğer kalbin yorulduysa…

Dur.

Kendine dön.

Kendi adını fısılda…

Kendi elini tut…

Kendi tarafına geç…

Çünkü insan, kendi yanında durduğunda yenilmez olur.

Ve unutma…

Kimse gelmeyecek.

Kapıyı sen açacaksın.

Yolu sen yürüyeceksin.

Ve o yolun sonunda… yine sen olacaksın.

Bu sebepten kendi değerinizi bilin çok geç olmadan.

İnsan en çok, kendini unuttuğunda kaybolur.

Çaresizseniz, çare SİZ’ SİNİZ…