İsimsiz Nezaketin Gücü

Her sabah uyandığımızda sadece kendi hayatımızı değil, içinde nefes aldığımız bu toplumu da iyileştirebileceğimiz gerçeğiyle yüzleşmeliyiz. Dünyadaki iyilik payını artırmak, bireysel bir çabadan çıkıp kolektif bir bilince, yani bir “İyilik Hareketi”ne dönüştüğünde asıl mucizesini gösterir. Bizler sadece kendimiz için değil, bir başkasının hayatında hiç tanışmadan bile iz bırakabilmek için yola çıkmalıyız. Bu, bir sosyal sorumluluk projesinden öte, insan olmanın en saf borcudur. Gelin, bu hareketi gündelik hayatımızın tam merkezine, sokağımıza, mahallemize ve şehrimize yayalım.
Mesela, her sabah geçtiğimiz o parkta sadece yürümekle kalmayalım; yerdeki bir çöpü almak ya da solmuş bir çiçeği sulamak için eğilelim. Biz bu özeni gösterelim ki, o parkta oyun oynayan çocuklar, doğanın sadece korunması gereken bir nesne değil, hepimizin ortak evi olduğunu görerek büyüsün. Onlar bizi izlerken, yarının büyükleri olarak bir alanı temiz bulmanın huzurunu başkalarına da yaşatmak isteyeceklerdir. Aynı şekilde, mahallemizdeki o her gün önünden geçtiğimiz ama belki de adını bile bilmediğimiz yalnız yaşayan yaşlı komşumuzun kapısını sadece “bir ihtiyacınız var mı?” demek için çalalım. Hiçbir karşılık beklemeden, sadece yarım saatimizi ona ayırıp anılarını dinleyelim. Biz bu vefayı gösterelim ki, çevremizdeki gençler dayanışmanın sadece bayramlarda hatırlanan bir kavram olmadığını, insanı ayakta tutan en güçlü bağ olduğunu anlasın.
Bir başka adım olarak, “Askıda İyilik” zincirlerini genişletebiliriz. Sadece ekmek ya da temel gıda için değil, bir kitapçıda bizden sonra gelecek bir gencin okuması için bir kitabın bedelini ödeyip isimsiz bir not bırakalım. Ya da bir kafede, hayatın yükü altında yorgun düşmüş bir yabancının kahvesini önceden karşılayıp sessizce oradan ayrılalım. Burada en önemli kural, yaptığımızın karşılığında bir “teşekkür” bile beklememektir. Gerçek iyilik, faili meçhul olandır; sağ elin verdiğini sol elin görmediği, niyetin sadece kalbi ferahlatmak olduğu bir eylemdir. Biz bu isimsiz nezaketi bir yaşam biçimi haline getirelim ki, o kahveyi içen ya da o kitabı okuyan kişi, dünyanın hala güvenli ve sevgi dolu bir yer olduğuna dair inancını tazelesin. O inanç bir kez yeşerdiğinde, o kişi de bir başkasının hayatına dokunmak için can atacaktır.
Biz bu paylaşım kültürünü yeniden canlandıralım ki, paranın satın alamayacağı o kadim komşuluk hukuku yeniden tesis edilsin. İyilik, paylaşıldıkça azalmaz; aksine bölündükçe her parçası devasa bir güce dönüşür. Unutmayalım ki, biz bir başkasının karanlığına ışık olduğumuzda, kendi yolumuz da kendiliğinden aydınlanır. Bu hareketi bugün başlatalım; karşılık beklemeden, sadece iyi olmanın o eşsiz hafifliği için bir adım atalım. Çünkü biz değişirsek, dünya da bizimle birlikte daha adil, daha yumuşak ve daha yaşanır bir yere dönüşecektir.